De kogel is nog maar net door de kerk: we gaan inderdaad naar Delhi, India verhuizen voor werk.
Amper aan het idee gewend, dat mijn partner wordt geexpatrieerd en ik mee ‘mag”, een vaag gevoel van oei-we-moeten-best-veel-gaan-regelen. Een stijgend gevoel van werkstress.En dan komt het contract waarin staat dat ik recht heb op partnertraining. Partnertraining? Ik weet niet wat dit woord voor beelden bij jou oproept, maar ik schreef ’s avonds op mijn Facebook: “ben benieuwd wat ze me gaan leren. Sherry drinken en aan het zwembad liggen??”
Maar ik ga wel. Het foldertje zegt dat het raadzaam is, voor een goede voorbereiding, “ook voor de meegezonden partner zal het leven ingrijpend veranderen”. De werkgever zal heus niet onnodig euro’s stukslaan aan een training als het geen bewezen nut heeft, is mijn redenering. De eerstvolgende training begint de volgende dag, die daarna pas over 7 weken. Ik veeg mijn agenda leeg. Ik ga.
De volgende ochtend had ik maar liefst twee uur filetijd om mijn vooroordeel nog eens goed te laten sudderen en demonische omvangen te laten aannemen. Partnertraining als toppunt van debiliteit, als bom onder de fundering van het feminisme. Ik nam mij grimmig voor iedereen met een rok te wantrouwen en bereidde me voor op twee dagen vrouwenprietprutpraat met ambitieloze huismoekes.
Twee uur file, aan de andere kant, is ook weer te lang om opgefokt te blijven. Dus iets over het hoogtepunt heen en met de basisnieuwsgierigheid weer op peil stapte ik de drempel over.
Er zat een vrouw. Ze droeg een rok.
Zie je wel.
Ze was ook heel leuk (ploef –ik moest mijn beeld bijstellen) en enthousiast (ploef!) en hoogopgeleid (ploef!) ging naar Shanghai en had heel veel zin om eens even niet in de ratrace te rennen. Misschien moest ik iets neutraler de wereld tegemoet treden, dacht ik nog.
En dat was nog maar het begin van de twee dagen partnercursus.
In amper twee dagen leer ik met name dat –niet oordelend de wereld bekijken. Maar ook hoe dat dan werkt, zo’n cultuurshock. En uiteraard hoe je er het beste mee om kan gaan. Hoe je je kind het beste kan begeleiden in de aanloop naar en afwikkeling van een verhuizing (ongeacht of dat naar een andere plaats of een ander land gebeurt). Wat er gaat veranderen in je verhoudingen met het thuisfront, maar ook wat de valkuilen zijn van een relatie in het buitenland, de kansen tot zelfontplooiing mocht je als partner geen baan hebben.
Helaas, ik heb nog steeds geen idee welke sherry de beste is. Wel had ik een lijst met actiepunten, feiten en inzicht in processen waar nog geen 5 dagen googelen tegenop kon. En een gevoel dat ik niet de enige ben die èn leuk, èn zelfstandig is, èn (toch) met de partner meegaat en van alles en nog wat dient te regelen omdat manlief in de meeste gevallen al lang en breed in een ander land aan de slag was.
Terug naar het nieuwsoverzicht